SCHRIJFCAT

There are days when the body forgets it is a body. It moves, it functions, it answers its name, but somewhere beneath the surface it drifts— a house with the lights on, quietly empty. The touch brings it back. Not the kind that asks for meaning or leans toward a future it wants to claim. This touch carries no expectation. It arrives the way warmth reaches cold skin, without questions. Skin knows what words refuse to hold. It recognizes the weight of another presence, the simple proof of not being alone. A hand resting where it is allowed to rest. Arms forming a shape in which breathing becomes easier. There is something profoundly human about being held when you no longer know how to gather yourself. Nothing needs to be solved. Nothing needs to be named. Two bodies simply agreeing to remain. The warmth does not perform. It does not shimmer. It settles. It tells the watchful parts of you that they may loosen their grip. And when that touch is gone— when you return to the quiet edge of y...

Waarom je altijd valt op de verkeerde partner (en hoe trauma je liefdesleven saboteert) Ben je gewend aan afwijzing? Dan voelt liefde als een schimmige black box vol misverstanden. Je denkt dat je iemand hebt gevonden die je ziet, hoort, begrijpt—maar voor je het weet, voel je je alweer aangetrokken tot een "Emotioneel Onbereikbare".  Waarom? Omdat trauma je brein subtiel heeft gehackt. Een jeugd waarin je emoties als ‘te veel’ werden bestempeld, waarin kwetsbaarheid niet veilig voelde en je vooral leerde dat je niet moest rekenen op liefdevolle consistentie, heeft je voorkeuren geprogrammeerd. Je bent niet op zoek naar liefde; je bent op zoek naar (h)erkenning. En als wat je kent afwijzing, onvoorspelbaarheid en emotionele honger is, voelt een stabiele, aanwezige partner gewoon… raar. Broodkruimels smaken als een feestmaal Als kind leerde je overleven met emotionele broodkruimels. Een half compliment, een kort moment van aandacht? Je sprong erop als een uitgehongerde str...

Grenzen. We spreken erover, we leren ze kennen, maar hoe vaak worden ze echt gerespecteerd? Zeker in omgevingen waar machtsverhoudingen een rol spelen, zoals in het hoger onderwijs, en meer specifiek in kunstopleidingen, komen grenzen vaak onder druk te staan. Dit is een ruimte waar creativiteit en expressie centraal staan, maar ook waar grensoverschrijdend gedrag zich kan verbergen achter een façade van “vrijheid” of “traditie”. Maar laten we één ding duidelijk maken: grensoverschrijdend gedrag is onaanvaardbaar. We worden vaak opgevoed met het idee van tolerantie. Dat je begrip moet hebben voor anderen, hun fouten, hun tekortkomingen. Maar tot hoever reikt die tolerantie? Het is geen enkele student of medewerker verplicht om gedrag te tolereren dat hen onveilig doet voelen. Het probleem begint wanneer iemand jouw grenzen opzoekt, negeert of overschrijdt – en wanneer dat gedrag vervolgens wordt gebagatelliseerd of zelfs genormaliseerd door de instelling waarin het gebeurt. Gaslight...

De woorden "Je hebt het niet. Je bent niet leesbaar. Je verdwijnt." vaak uitgesproken door juryleden tijdens audities, toelatingsproeven of examens, hebben eerder een vernietigende kracht. Voor sommigen zijn ze slechts een moment van teleurstelling; voor anderen – zeker zij met een traumatisch verleden – kunnen zulke opmerkingen een diepe wond slaan. Het kunstonderwijs, waar de groei gestimuleerd dient te worden, heeft een verantwoordelijkheid om verder te kijken dan oppervlakkige observaties en de mens achter de performer te zien. Want afwezigheid of het "verdwijnen" tijdens een performance is zelden een gebrek aan talent, maar veel vaker een weerspiegeling van een complexe innerlijke wereld. Als een student, performer zich daar tijdig van bewust wordt, kan hij heel wat toekomstige problemen in het werkveld voorkomen.   Waarom vage termen destructief zijn Opmerkingen als "Je bent niet leesbaar" of "Je verdwijnt" bieden geen concrete tools. Ze b...

Er is een plek die velen van ons maar al te goed kennen: het diepe dal van zelfzoektocht en heling, waar je niet alleen je ziel tot op het bot blootlegt, maar ook alle wonden opengereten ziet die je in je leven hebt verzameld. Jarenlang, misschien wel je hele leven, werk je aan jezelf—je pelt de lagen af, onderzoekt trauma’s, probeert te genezen. De valkuil? Dat pad is niet alleen lang, maar soms zo uitputtend dat het voelt alsof je voor niets vecht. Alsof je keer op keer struikelt, en elke keer harder valt. Na al die tijd voelt het alsof je benen vol met kneuzingen zitten en je knieën zo kapot zijn dat je nauwelijks nog kan rechtstaan. En toch, tegen beter weten in, sta je op, opnieuw en opnieuw. Maar die slopende tocht laat z’n sporen na. Op een bepaald punt komt er vermoeidheid die zo diep zit, dat je zou willen opgeven en een pauze nemen. Niet alleen fysiek, maar vooral emotioneel en mentaal—je bent leeg, op, uitgeput. En dan komt nog die diepe, niet te stillen eenzaamheid. Een een...

Laatst, ergens tussen de slokdarm en mijn eerste kop koffie van de dag, kreeg ik bezoek. Niet van het soort dat je vriendelijk vraagt of ze nog een tweede kopje thee willen. Nee, dit bezoek was bruut, opdringerig en zonder enige vorm van fatsoen. Enter: Rob en Ans. Twee maagzweren, ja hoor, die dachten het gezellig te maken mijn maag. Ze hadden zich al aardig gesetteld toen ik ze eindelijk de namen gaf die ze verdienden: Rob, de grote, lompe zwerende stoorzender, en Ans, zijn kleine, maar niet minder irritante sidekick. Rob, een echte no-nonsense figuur, komt binnen als een olifant in een porseleinkast. En laat die kast nu net mijn maag zijn. Geen schroom, geen spijt. Hij ploegt door mijn maaltijden heen alsof ze een veld zijn vol verse pannenkoeken en ik het buffet maar niet wil verlaten. Rob is de schreeuwer van het stel, de pijnlijke herinnering dat alles wat ik slik – letterlijk én figuurlijk – op een dag bij hem terechtkomt.  Ans, hoewel kleiner en subtieler, is net zo kwaadaa...

Ik ben pas onlangs gaan begrijpen dat mijn brein anders werkt dan dat van anderen. Dat inzicht was zowel verhelderend als verontrustend. Mijn neurodivergentie, in mijn geval ADHD en Hoogbegaafdheid, zijn niet zomaar eigenschappen. Ze zijn een direct gevolg van mijn jeugd, gevormd door de emotionele verwaarlozing en chaos waarin ik opgroeide.  Ik kom uit een disfunctioneel gezin. Een gezin waarin niemand ooit vroeg hoe mijn dag was geweest. Waar niemand me voor het slapengaan een knuffel gaf of me geruststelde met woorden van liefde. Liefde was een ver te zoeken luxe. Het enige wat ik dagelijks zag, was overleven. We kwamen de dag door, maar dat was het dan ook. De vraag "Hoe voel je je?" werd nooit gesteld, en het leek wel alsof er nooit ruimte was voor zoiets als emotionele steun. Als kind voelde ik me vaak ongezien en onbelangrijk. Mijn ADHD is geen genetische toevalstreffer, maar een trauma-respons op de constante emotionele verwaarlozing die ik ervoer. Omdat ik nooit kon ...