SCHRIJFCAT

Het afgelopen jaar bracht mij inzichten. Niet het soort inzichten dat je netjes kan noteren in een schriftje, maar inzichten die confronteren, ontregelen en iets afbreken waarvan je dacht dat het je had gevormd — terwijl het je eigenlijk had misvormd. Inzichten zijn welkom, zegt men. Wat men er zelden bij zegt, is dat ze vaak gepaard gaan met rouw. Ik heb dit jaar beslist dat ambitie voor mij geen richting meer is. Doelen wel, maar ambitie als opstijgen, als jezelf voorbijlopen, als hoger, sneller, scherper: ik ben daar niet voor gemaakt. Of misschien beter: ik ben daar niet meer toe bereid. Ik heb lang geloofd dat intellectuele bevrediging een vorm van geluk kon zijn. Altijd maar denken, analyseren, verdiepen, verfijnen. Het heeft mij veel geleerd, maar geen rust gebracht. Wat mij wél iets bracht, was de ontmoeting met leerlingen en studenten. Mensen die mij lieten zien — soms woordeloos, soms expliciet — dat ik iets kan doorgeven. Dat ik iemand ben die (aan)leert, begeleidt, openz...

Grenzen. We spreken erover, we leren ze kennen, maar hoe vaak worden ze echt gerespecteerd? Zeker in omgevingen waar machtsverhoudingen een rol spelen, zoals in het hoger onderwijs, en meer specifiek in kunstopleidingen, komen grenzen vaak onder druk te staan. Dit is een ruimte waar creativiteit en expressie centraal staan, maar ook waar grensoverschrijdend gedrag zich kan verbergen achter een façade van “vrijheid” of “traditie”. Maar laten we één ding duidelijk maken: grensoverschrijdend gedrag is onaanvaardbaar. We worden vaak opgevoed met het idee van tolerantie. Dat je begrip moet hebben voor anderen, hun fouten, hun tekortkomingen. Maar tot hoever reikt die tolerantie? Het is geen enkele student of medewerker verplicht om gedrag te tolereren dat hen onveilig doet voelen. Het probleem begint wanneer iemand jouw grenzen opzoekt, negeert of overschrijdt – en wanneer dat gedrag vervolgens wordt gebagatelliseerd of zelfs genormaliseerd door de instelling waarin het gebeurt. Gaslight...

De woorden "Je hebt het niet. Je bent niet leesbaar. Je verdwijnt." vaak uitgesproken door juryleden tijdens audities, toelatingsproeven of examens, hebben eerder een vernietigende kracht. Voor sommigen zijn ze slechts een moment van teleurstelling; voor anderen – zeker zij met een traumatisch verleden – kunnen zulke opmerkingen een diepe wond slaan. Het kunstonderwijs, waar de groei gestimuleerd dient te worden, heeft een verantwoordelijkheid om verder te kijken dan oppervlakkige observaties en de mens achter de performer te zien. Want afwezigheid of het "verdwijnen" tijdens een performance is zelden een gebrek aan talent, maar veel vaker een weerspiegeling van een complexe innerlijke wereld. Als een student, performer zich daar tijdig van bewust wordt, kan hij heel wat toekomstige problemen in het werkveld voorkomen.   Waarom vage termen destructief zijn Opmerkingen als "Je bent niet leesbaar" of "Je verdwijnt" bieden geen concrete tools. Ze b...

Er is een plek die velen van ons maar al te goed kennen: het diepe dal van zelfzoektocht en heling, waar je niet alleen je ziel tot op het bot blootlegt, maar ook alle wonden opengereten ziet die je in je leven hebt verzameld. Jarenlang, misschien wel je hele leven, werk je aan jezelf—je pelt de lagen af, onderzoekt trauma’s, probeert te genezen. De valkuil? Dat pad is niet alleen lang, maar soms zo uitputtend dat het voelt alsof je voor niets vecht. Alsof je keer op keer struikelt, en elke keer harder valt. Na al die tijd voelt het alsof je benen vol met kneuzingen zitten en je knieën zo kapot zijn dat je nauwelijks nog kan rechtstaan. En toch, tegen beter weten in, sta je op, opnieuw en opnieuw. Maar die slopende tocht laat z’n sporen na. Op een bepaald punt komt er vermoeidheid die zo diep zit, dat je zou willen opgeven en een pauze nemen. Niet alleen fysiek, maar vooral emotioneel en mentaal—je bent leeg, op, uitgeput. En dan komt nog die diepe, niet te stillen eenzaamheid. Een een...

F or years, I lived in a dream—an unreal place where I was loved, where my presence meant something. I built my life out of shadows and stories, weaving myself into the tapestry of others expectations. I was the bright daughter, the kind friend, the woman with the smile that never faltered. But it was all a lie. I didn’t know who I was. Or rather, I refused to know. I let the innocence of childhood magic cloud my sight, believing in fantasies of love and worth, all while running from the truth. Every time someone praised me, every time I felt adored, I convinced myself it was real. But it wasn’t. The love I thought I had was hollow, just like the person I pretended to be. A fragile construct, carefully curated, just like my social media feeds. And now, I’ve stripped it all away. The woman I am now isn’t the woman I’ve shown the world. No more masks. No more curated captions or staged smiles. Just me—raw, unfiltered, imperfect. The truth of me, naked in its vulnerability, was the ultima...