SCHRIJFCAT

Wanneer je iemand ontmoet, zie je dan werkelijk die persoon, of het verhaal dat je vanbinnen al jaren vasthoudt? We dragen allemaal collages mee: stukjes jeugd, stukjes verlangen, stukken die nooit afgemaakt raakten. En soms leggen we die puzzel bovenop iemand die voor ons staat zonder dat we het merken. Wanneer je door profielen scrolt, zoek je dan een ziel of erkenning voor je verwachtingen? Zoek je verbinding of bevestiging? Zolang de fantasie als schild blijft staan, kan niemand je echt bereiken. En jij zult evenmin iemand echt zien. Dat is misschien het ongemakkelijke van liefde vandaag: we raken sneller gehecht aan onze projecties dan aan de mens die erachter schuilgaat. En dit blijft zich herhalen tot je durft pauzeren, tot je durft kijken — niet naar de ander, maar naar jezelf. ©at

Lieve Onbeantwoorde Liefde, Dit is het moment waarop ik afscheid neem van jou, van de illusie die ik zo lang heb gekoesterd. Jij, die je groots voordeed, maar van binnen zo klein en verdwaald blijkt te zijn. Het licht dat ik in jou zag, was niet het jouwe, maar een reflectie van mijn eigen innerlijke warmte. Ik realiseer me nu dat ik de schoonheid en kracht die ik in jou dacht te zien, eigenlijk in mezelf droeg. Je emoties zijn zo diep in jezelf begraven dat je er geen toegang meer toe hebt. Je hebt jezelf verdoofd, bedwelmd door constant te vluchten, altijd bezig met iets anders om niet te hoeven voelen. Je bent zo ver verwijderd geraakt van je eigen innerlijke waarheid, dat je niet meer weet wie je werkelijk bent. En zonder die verbinding met jezelf, kun je ook niet echt verbinden met een ander. Je duwt jezelf steeds naar de rand, in de overtuiging dat dit de weg naar genezing is. De werkelijke genezing ligt niet in het balanceren op de rand en niet in het vluchtgedrag, maar in het m...