Er is een plek die velen van ons maar al te goed kennen: het diepe dal van zelfzoektocht en heling, waar je niet alleen je ziel tot op het bot blootlegt, maar ook alle wonden opengereten ziet die je in je leven hebt verzameld. Jarenlang, misschien wel je hele leven, werk je aan jezelf—je pelt de lagen af, onderzoekt trauma’s, probeert te genezen. De valkuil? Dat pad is niet alleen lang, maar soms zo uitputtend dat het voelt alsof je voor niets vecht. Alsof je keer op keer struikelt, en elke keer harder valt.
Na al die tijd voelt het alsof je benen vol met kneuzingen zitten en je knieën zo kapot zijn dat je nauwelijks nog kan rechtstaan. En toch, tegen beter weten in, sta je op, opnieuw en opnieuw. Maar die slopende tocht laat z’n sporen na. Op een bepaald punt komt er vermoeidheid die zo diep zit, dat je zou willen opgeven en een pauze nemen. Niet alleen fysiek, maar vooral emotioneel en mentaal—je bent leeg, op, uitgeput.
En dan komt nog die diepe, niet te stillen eenzaamheid. Een eenzaamheid die soms leidt tot keuzes die je van jezelf niet verwachtte. Want ondanks al je kennis, je inzichten en je pogingen tot heling, lijk je steeds te vervallen in hetzelfde patroon: je voelt je aangetrokken tot egocentrische types, narcistische persoonlijkheden, de belichaming van een vaak destructieve mannelijkheid. Je weet dat het niet goed voor je is, maar toch word je aangetrokken, alsof het onbewust een soort antwoord biedt op dat innerlijke gemis. Die aantrekkingskracht weerspiegelt soms niet wie je bent, maar wie je geworden bent door alles wat je hebt meegemaakt. En dat alleen maakt het des te moeilijker.
Iedereen lijkt ondertussen zijn eigen raad klaar te hebben. Je hoort het overal om je heen: "Het proces vergt geduld, tijd, liefde voor jezelf." Een ware regen van adviezen en meningen; zelfliefde als oplossing voor al je littekens. En hoewel je weet dat die adviezen goed bedoeld zijn, blijft er een gevoel knagen dat dit pad iets eenvoudiger zou moeten zijn. En dat je dit niet alleen hoeft te doen. Dat jij óók, net als iedereen, verdient om echt gezien en bemind te worden—niet alleen als een versie die zichzelf voortdurend moet 'repareren' maar simpelweg zoals je bent, met al je imperfecties en pijn.
Het absurde is dat je wéét dat je het waard bent, dat jij ook liefde verdient. Maar na jaren van vallen en opstaan, voelt het soms moeilijk om zelfs voor jezelf te kiezen, 100% en zonder aarzeling. Om jezelf die liefde en acceptatie te geven die je al die tijd buiten jezelf hebt gezocht. Het is een pijnlijke waarheid: het verlangen dat iemand voor jou vecht, je ziet, en voor jou kiest, keer op keer. En dat er altijd een sprankje hoop blijft, hoe klein ook, dat je op een dag écht zal kunnen zeggen dat je jezelf gekozen hebt.
Tot die tijd, hoe zwaar het pad ook is, sta je telkens weer op. Verloren gelopen, ja, maar misschien ook niet zonder reden.
Moedige groeten,
©cat_vanderstappen
Reacties