SCHRIJFCAT

Grenzen. We spreken erover, we leren ze kennen, maar hoe vaak worden ze echt gerespecteerd? Zeker in omgevingen waar machtsverhoudingen een rol spelen, zoals in het hoger onderwijs, en meer specifiek in kunstopleidingen, komen grenzen vaak onder druk te staan. Dit is een ruimte waar creativiteit en expressie centraal staan, maar ook waar grensoverschrijdend gedrag zich kan verbergen achter een façade van “vrijheid” of “traditie”. Maar laten we één ding duidelijk maken: grensoverschrijdend gedrag is onaanvaardbaar. We worden vaak opgevoed met het idee van tolerantie. Dat je begrip moet hebben voor anderen, hun fouten, hun tekortkomingen. Maar tot hoever reikt die tolerantie? Het is geen enkele student of medewerker verplicht om gedrag te tolereren dat hen onveilig doet voelen. Het probleem begint wanneer iemand jouw grenzen opzoekt, negeert of overschrijdt – en wanneer dat gedrag vervolgens wordt gebagatelliseerd of zelfs genormaliseerd door de instelling waarin het gebeurt. Gaslight...

De woorden "Je hebt het niet. Je bent niet leesbaar. Je verdwijnt." vaak uitgesproken door juryleden tijdens audities, toelatingsproeven of examens, hebben eerder een vernietigende kracht. Voor sommigen zijn ze slechts een moment van teleurstelling; voor anderen – zeker zij met een traumatisch verleden – kunnen zulke opmerkingen een diepe wond slaan. Het kunstonderwijs, waar de groei gestimuleerd dient te worden, heeft een verantwoordelijkheid om verder te kijken dan oppervlakkige observaties en de mens achter de performer te zien. Want afwezigheid of het "verdwijnen" tijdens een performance is zelden een gebrek aan talent, maar veel vaker een weerspiegeling van een complexe innerlijke wereld. Als een student, performer zich daar tijdig van bewust wordt, kan hij heel wat toekomstige problemen in het werkveld voorkomen.   Waarom vage termen destructief zijn Opmerkingen als "Je bent niet leesbaar" of "Je verdwijnt" bieden geen concrete tools. Ze b...