SCHRIJFCAT

Wanneer je iemand ontmoet, zie je dan werkelijk die persoon, of het verhaal dat je vanbinnen al jaren vasthoudt? We dragen allemaal collages mee: stukjes jeugd, stukjes verlangen, stukken die nooit afgemaakt raakten. En soms leggen we die puzzel bovenop iemand die voor ons staat zonder dat we het merken. Wanneer je door profielen scrolt, zoek je dan een ziel of erkenning voor je verwachtingen? Zoek je verbinding of bevestiging? Zolang de fantasie als schild blijft staan, kan niemand je echt bereiken. En jij zult evenmin iemand echt zien. Dat is misschien het ongemakkelijke van liefde vandaag: we raken sneller gehecht aan onze projecties dan aan de mens die erachter schuilgaat. En dit blijft zich herhalen tot je durft pauzeren, tot je durft kijken — niet naar de ander, maar naar jezelf. ©at

F or years, I lived in a dream—an unreal place where I was loved, where my presence meant something. I built my life out of shadows and stories, weaving myself into the tapestry of others expectations. I was the bright daughter, the kind friend, the woman with the smile that never faltered. But it was all a lie. I didn’t know who I was. Or rather, I refused to know. I let the innocence of childhood magic cloud my sight, believing in fantasies of love and worth, all while running from the truth. Every time someone praised me, every time I felt adored, I convinced myself it was real. But it wasn’t. The love I thought I had was hollow, just like the person I pretended to be. A fragile construct, carefully curated, just like my social media feeds. And now, I’ve stripped it all away. The woman I am now isn’t the woman I’ve shown the world. No more masks. No more curated captions or staged smiles. Just me—raw, unfiltered, imperfect. The truth of me, naked in its vulnerability, was the ultima...