SCHRIJFCAT

De dans van de empaat en de vermijdende Er bestaat een oude dans, gedanst zonder muziek. Een choreografie van aantrekken en afstoten, van hunkering en terugtrekken. De empaat reikt uit: met warmte, met aanwezigheid, met woorden die bruggen willen slaan. De vermijdende wijkt: niet uit onwil, maar uit een oeroud reflex, een innerlijk alarmsysteem dat fluistert dat nabijheid gevaarlijk is. Zo ontstaat de push en pull, de chase en run. De empaat gelooft dat meer geven misschien het verschil kan maken. De vermijdende voelt dat als druk, en trekt zich nog verder terug. Het spel houdt zichzelf in stand zolang de empaat blijft terugkeren. Het keerpunt Op een dag stopt de empaat met terugkomen. Niet uit kilte, maar uit wijsheid. Daar, in de stilte die volgt, beseft de vermijdende: deze keer komt er niemand meer achter mij aan. Het is alsof iemand op de rand van een klif staat en merkt dat de ander eindelijk de veiligheid van de vlakte heeft gekozen, in plaats van steeds dichter bij de afgr...

Waarom je altijd valt op de verkeerde partner (en hoe trauma je liefdesleven saboteert) Ben je gewend aan afwijzing? Dan voelt liefde als een schimmige black box vol misverstanden. Je denkt dat je iemand hebt gevonden die je ziet, hoort, begrijpt—maar voor je het weet, voel je je alweer aangetrokken tot een "Emotioneel Onbereikbare".  Waarom? Omdat trauma je brein subtiel heeft gehackt. Een jeugd waarin je emoties als ‘te veel’ werden bestempeld, waarin kwetsbaarheid niet veilig voelde en je vooral leerde dat je niet moest rekenen op liefdevolle consistentie, heeft je voorkeuren geprogrammeerd. Je bent niet op zoek naar liefde; je bent op zoek naar (h)erkenning. En als wat je kent afwijzing, onvoorspelbaarheid en emotionele honger is, voelt een stabiele, aanwezige partner gewoon… raar. Broodkruimels smaken als een feestmaal Als kind leerde je overleven met emotionele broodkruimels. Een half compliment, een kort moment van aandacht? Je sprong erop als een uitgehongerde str...

F or years, I lived in a dream—an unreal place where I was loved, where my presence meant something. I built my life out of shadows and stories, weaving myself into the tapestry of others expectations. I was the bright daughter, the kind friend, the woman with the smile that never faltered. But it was all a lie. I didn’t know who I was. Or rather, I refused to know. I let the innocence of childhood magic cloud my sight, believing in fantasies of love and worth, all while running from the truth. Every time someone praised me, every time I felt adored, I convinced myself it was real. But it wasn’t. The love I thought I had was hollow, just like the person I pretended to be. A fragile construct, carefully curated, just like my social media feeds. And now, I’ve stripped it all away. The woman I am now isn’t the woman I’ve shown the world. No more masks. No more curated captions or staged smiles. Just me—raw, unfiltered, imperfect. The truth of me, naked in its vulnerability, was the ultima...

Lieve Onbeantwoorde Liefde, Dit is het moment waarop ik afscheid neem van jou, van de illusie die ik zo lang heb gekoesterd. Jij, die je groots voordeed, maar van binnen zo klein en verdwaald blijkt te zijn. Het licht dat ik in jou zag, was niet het jouwe, maar een reflectie van mijn eigen innerlijke warmte. Ik realiseer me nu dat ik de schoonheid en kracht die ik in jou dacht te zien, eigenlijk in mezelf droeg. Je emoties zijn zo diep in jezelf begraven dat je er geen toegang meer toe hebt. Je hebt jezelf verdoofd, bedwelmd door constant te vluchten, altijd bezig met iets anders om niet te hoeven voelen. Je bent zo ver verwijderd geraakt van je eigen innerlijke waarheid, dat je niet meer weet wie je werkelijk bent. En zonder die verbinding met jezelf, kun je ook niet echt verbinden met een ander. Je duwt jezelf steeds naar de rand, in de overtuiging dat dit de weg naar genezing is. De werkelijke genezing ligt niet in het balanceren op de rand en niet in het vluchtgedrag, maar in het m...