SCHRIJFCAT

There are days when the body forgets it is a body. It moves, it functions, it answers its name, but somewhere beneath the surface it drifts— a house with the lights on, quietly empty. The touch brings it back. Not the kind that asks for meaning or leans toward a future it wants to claim. This touch carries no expectation. It arrives the way warmth reaches cold skin, without questions. Skin knows what words refuse to hold. It recognizes the weight of another presence, the simple proof of not being alone. A hand resting where it is allowed to rest. Arms forming a shape in which breathing becomes easier. There is something profoundly human about being held when you no longer know how to gather yourself. Nothing needs to be solved. Nothing needs to be named. Two bodies simply agreeing to remain. The warmth does not perform. It does not shimmer. It settles. It tells the watchful parts of you that they may loosen their grip. And when that touch is gone— when you return to the quiet edge of y...

Wanneer je iemand ontmoet, zie je dan werkelijk die persoon, of het verhaal dat je vanbinnen al jaren vasthoudt? We dragen allemaal collages mee: stukjes jeugd, stukjes verlangen, stukken die nooit afgemaakt raakten. En soms leggen we die puzzel bovenop iemand die voor ons staat zonder dat we het merken. Wanneer je door profielen scrolt, zoek je dan een ziel of erkenning voor je verwachtingen? Zoek je verbinding of bevestiging? Zolang de fantasie als schild blijft staan, kan niemand je echt bereiken. En jij zult evenmin iemand echt zien. Dat is misschien het ongemakkelijke van liefde vandaag: we raken sneller gehecht aan onze projecties dan aan de mens die erachter schuilgaat. En dit blijft zich herhalen tot je durft pauzeren, tot je durft kijken — niet naar de ander, maar naar jezelf. ©at