SCHRIJFCAT

Het afgelopen jaar bracht mij inzichten. Niet het soort inzichten dat je netjes kan noteren in een schriftje, maar inzichten die confronteren, ontregelen en iets afbreken waarvan je dacht dat het je had gevormd — terwijl het je eigenlijk had misvormd. Inzichten zijn welkom, zegt men. Wat men er zelden bij zegt, is dat ze vaak gepaard gaan met rouw. Ik heb dit jaar beslist dat ambitie voor mij geen richting meer is. Doelen wel, maar ambitie als opstijgen, als jezelf voorbijlopen, als hoger, sneller, scherper: ik ben daar niet voor gemaakt. Of misschien beter: ik ben daar niet meer toe bereid. Ik heb lang geloofd dat intellectuele bevrediging een vorm van geluk kon zijn. Altijd maar denken, analyseren, verdiepen, verfijnen. Het heeft mij veel geleerd, maar geen rust gebracht. Wat mij wél iets bracht, was de ontmoeting met leerlingen en studenten. Mensen die mij lieten zien — soms woordeloos, soms expliciet — dat ik iets kan doorgeven. Dat ik iemand ben die (aan)leert, begeleidt, openz...

Blauw licht, scheurt door stilte. Wij — zwevend op de rand van wat was en wat niet meer kan. Ik hield je vast in stemloze dagen, toen mijn zwijgen harder klonk dan elk woord van jou. De diepte kende mij. Ze trok. Ik sprong. Niet om te ontsnappen — maar om jou te volgen in dat wat groter was dan angst. Laat me niet los. We verdrinken in wat we liefhebben. Hartslagen tegen de wind in, adem tegen beter weten in. We dragen meer dan we kunnen tillen, hopend dat iets van ons past in de barst van de wereld. Maar de wind — de wind weet beter. Hij blaast ons terug naar waar we niet willen zijn, en noemt dat: thuis. Dus als jij zinkt, laat me niet los. Laten we verdwalen in het duister dat we kennen, in de liefde die ons overspoelde. Zeg wat je wilt — het verandert niets.  Want ergens tussen vallen en vergeven hebben wij onszelf gevonden in wat nooit hetzelfde zal zijn. ©at