The reality of me (fictie in een andere taal)

For years, I lived in a dream—an unreal place where I was loved, where my presence meant something. I built my life out of shadows and stories, weaving myself into the tapestry of others expectations. I was the bright daughter, the kind friend, the woman with the smile that never faltered. But it was all a lie.

I didn’t know who I was. Or rather, I refused to know. I let the innocence of childhood magic cloud my sight, believing in fantasies of love and worth, all while running from the truth. Every time someone praised me, every time I felt adored, I convinced myself it was real. But it wasn’t. The love I thought I had was hollow, just like the person I pretended to be. A fragile construct, carefully curated, just like my social media feeds.

And now, I’ve stripped it all away.

The woman I am now isn’t the woman I’ve shown the world. No more masks. No more curated captions or staged smiles. Just me—raw, unfiltered, imperfect. The truth of me, naked in its vulnerability, was the ultimate betrayal to those who once admired me.

They turn their backs now. No one wants to know this version of me. The likes that once flooded my pictures have withered to nothing, the comments of admiration have been replaced with silence, or worse, judgment. The people who once claimed to love me only loved the illusion I offered. They preferred the perfect lie over the flawed reality.

On social media, the photos of the old me are still there. But it’s not me. I have never been that person.The reality of me is too raw, too real for their carefully manicured lives. They wanted magic, not this mundane truth. I’ve learned that real love doesn’t exist in the illusions we present to the world. Real love can only exist in the spaces where the truth is allowed to breathe. And now that I’m finally breathing, I’ve discovered that I’m utterly alone.

But at least I am free. I’ve stopped hiding. And maybe that’s the first step toward finding the love I’ve never known—the kind of love that doesn’t demand illusions, but simply asks for truth. Even if no one else can handle it, I can.

And maybe, that’s enough.

With love,

©cat_vanderstappen

Reacties

Populaire posts van deze blog

Eindejaarsbiecht

Het afgelopen jaar bracht mij inzichten. Niet het soort inzichten dat je netjes kan noteren in een schriftje, maar inzichten die confronteren, ontregelen en iets afbreken waarvan je dacht dat het je had gevormd — terwijl het je eigenlijk had misvormd. Inzichten zijn welkom, zegt men. Wat men er zelden bij zegt, is dat ze vaak gepaard gaan met rouw. Ik heb dit jaar beslist dat ambitie voor mij geen richting meer is. Doelen wel, maar ambitie als opstijgen, als jezelf voorbijlopen, als hoger, sneller, scherper: ik ben daar niet voor gemaakt. Of misschien beter: ik ben daar niet meer toe bereid. Ik heb lang geloofd dat intellectuele bevrediging een vorm van geluk kon zijn. Altijd maar denken, analyseren, verdiepen, verfijnen. Het heeft mij veel geleerd, maar geen rust gebracht. Wat mij wél iets bracht, was de ontmoeting met leerlingen en studenten. Mensen die mij lieten zien — soms woordeloos, soms expliciet — dat ik iets kan doorgeven. Dat ik iemand ben die (aan)leert, begeleidt, openz...

De onvoltooide man

Drie jaar lang stond ik naast iemand, die tegelijk man was en jongen — en die beide gestalten voortdurend in elkaar lieten overlopen, alsof zijn binnenwereld nog niet had beslist welke leeftijd hij werkelijk wilde zijn. In het begin zag ik daarin iets ontwapenends: een soort lichtheid, een levenskracht, dat vonkje dat je vaker ziet bij mensen die nog geloven dat het leven zou kunnen beginnen zodra ze eraan toe zijn. Tot ik las over wat Marie-Louise von Franz beschrijft als de puer aeternus : de eeuwige jongen die weigert af te dalen in de concrete wereld. Die opgroeit in een fantasieruimte vol mogelijkheden, maar nooit de stap maakt naar verantwoordelijkheid, kiezen, gronden, wortelen. Niet uit koppigheid, maar uit angst. En toen viel hij ineens in dat kader. Niet als diagnose, maar als herkomst. Von Franz schrijft dat de puer leeft op plekken waar hij niet hoeft te blijven. In ideeën, in dromen, in verhalen die altijd nét voor hun realiteit stoppen. Hij blijft zweven boven de aard...

The touch

There are days when the body forgets it is a body. It moves, it functions, it answers its name, but somewhere beneath the surface it drifts— a house with the lights on, quietly empty. The touch brings it back. Not the kind that asks for meaning or leans toward a future it wants to claim. This touch carries no expectation. It arrives the way warmth reaches cold skin, without questions. Skin knows what words refuse to hold. It recognizes the weight of another presence, the simple proof of not being alone. A hand resting where it is allowed to rest. Arms forming a shape in which breathing becomes easier. There is something profoundly human about being held when you no longer know how to gather yourself. Nothing needs to be solved. Nothing needs to be named. Two bodies simply agreeing to remain. The warmth does not perform. It does not shimmer. It settles. It tells the watchful parts of you that they may loosen their grip. And when that touch is gone— when you return to the quiet edge of y...

SCHRIJFCAT

Zoeken in deze blog