Ik ben pas onlangs gaan begrijpen dat mijn brein anders werkt dan dat van anderen. Dat inzicht was zowel verhelderend als verontrustend. Mijn neurodivergentie, in mijn geval ADHD en Hoogbegaafdheid, zijn niet zomaar eigenschappen. Ze zijn een direct gevolg van mijn jeugd, gevormd door de emotionele verwaarlozing en chaos waarin ik opgroeide.
Ik kom uit een disfunctioneel gezin. Een gezin waarin niemand ooit vroeg hoe mijn dag was geweest. Waar niemand me voor het slapengaan een knuffel gaf of me geruststelde met woorden van liefde. Liefde was een ver te zoeken luxe. Het enige wat ik dagelijks zag, was overleven. We kwamen de dag door, maar dat was het dan ook. De vraag "Hoe voel je je?" werd nooit gesteld, en het leek wel alsof er nooit ruimte was voor zoiets als emotionele steun.
Als kind voelde ik me vaak ongezien en onbelangrijk. Mijn ADHD is geen genetische toevalstreffer, maar een trauma-respons op de constante emotionele verwaarlozing die ik ervoer. Omdat ik nooit kon rekenen op de steun van anderen, begon ik steeds meer voor mezelf te zorgen. Dat zorgde ervoor dat ik hyper-onafhankelijk werd. Maar wat velen niet beseffen, is dat hyper-onafhankelijkheid niet zomaar een sterke eigenschap is. Het is gevaarlijk, omdat het voortkomt uit een diepe overtuiging dat niemand anders voor je zal zorgen. Als kind leerde ik dat om hulp vragen zinloos was: het werd altijd genegeerd. Dus stopte ik ermee.
Die overtuiging sloop mijn volwassen leven binnen. Het idee dat ik niemand nodig had, dat ik alles zelf kon, werd mijn schild. Maar dat schild weegt zwaar. Het zorgt ervoor dat je nooit om hulp wilt vragen, zelfs niet als je het echt nodig hebt. Het zorgt ervoor dat je je constant uitgeput voelt, omdat je altijd op je hoede bent, altijd alert en klaar om jezelf te verdedigen tegen de volgende emotionele klap die je vreest te krijgen.
Mijn moeder had haar eigen demonen, gevangen in de greep van verslaving. Het was pijnlijk om te zien hoe haar leven afbrokkelde door de keuzes die ze maakte, keuzes die ook andere gezinsleden beïnvloedden. Zij volgden vaak hetzelfde destructieve pad. Verslaving was een soort schaduw die altijd aanwezig was, een herinnering aan hoe diepgewortelde pijn kan leiden tot zelfdestructie.
Maar ondanks al deze uitdagingen is er hoop. Het herkennen van mijn neurodivergentie en het begrijpen van de oorsprong ervan, was een eerste stap naar genezing. Ik heb geleerd dat het oké is om hulp te vragen, dat ik niet alles alleen hoef te doen. Het is niet makkelijk om jaren van aangeleerde overtuigingen los te laten, maar ik weet dat het kan.
Vandaag de dag werk ik eraan om mild te zijn voor mezelf, om de hyper-onafhankelijkheid stukje bij beetje los te laten. Het is een proces, maar het is de moeite waard. Er is hoop in het erkennen van mijn pijn en het omarmen van mijn eigen menselijkheid. Door deze reis te delen, hoop ik anderen te inspireren die zich in mijn verhaal herkennen. We hoeven niet alles alleen te doen, en we verdienen allemaal liefde, steun en begrip.
©cat_vanderstappen
Reacties