SCHRIJFCAT

Lieve Onbeantwoorde Liefde, Dit is het moment waarop ik afscheid neem van jou, van de illusie die ik zo lang heb gekoesterd. Jij, die je groots voordeed, maar van binnen zo klein en verdwaald blijkt te zijn. Het licht dat ik in jou zag, was niet het jouwe, maar een reflectie van mijn eigen innerlijke warmte. Ik realiseer me nu dat ik de schoonheid en kracht die ik in jou dacht te zien, eigenlijk in mezelf droeg. Je emoties zijn zo diep in jezelf begraven dat je er geen toegang meer toe hebt. Je hebt jezelf verdoofd, bedwelmd door constant te vluchten, altijd bezig met iets anders om niet te hoeven voelen. Je bent zo ver verwijderd geraakt van je eigen innerlijke waarheid, dat je niet meer weet wie je werkelijk bent. En zonder die verbinding met jezelf, kun je ook niet echt verbinden met een ander. Je duwt jezelf steeds naar de rand, in de overtuiging dat dit de weg naar genezing is. De werkelijke genezing ligt niet in het balanceren op de rand en niet in het vluchtgedrag, maar in het m...

Lieve Liefde, Het is slechts kort geleden dat ik je voor het laatst echt heb gevoeld. Hoewel je vaak komt en gaat, laat je altijd een onuitwisbare indruk achter. Elke keer wanneer je bij me bent, vul je mijn leven met warmte en geluk, alsof alles eindelijk op zijn plaats valt. Maar telkens wanneer ik begin te hopen dat je blijft, glijd je weer weg, alsof je me eraan wilt herinneren dat je nooit helemaal te vangen bent. Toch, ondanks je grillige aard en het feit dat je nooit lang lijkt te blijven, geloof ik nog steeds in je. Je hebt me zoveel gegeven, zelfs in die momenten van vluchtige aanwezigheid. Je hebt me geleerd wat het betekent om volledig en diep te voelen, om me kwetsbaar op te stellen en om te genieten van het nu, zonder te veel aan morgen te denken. Ik begrijp dat je niet altijd kunt blijven, en misschien is dat juist de reden waarom je zo kostbaar bent. Jouw vluchtigheid dwingt me om je te waarderen wanneer je er bent en om niet wanhopig vast te houden wanneer je besluit te...

Ik ben pas onlangs gaan begrijpen dat mijn brein anders werkt dan dat van anderen. Dat inzicht was zowel verhelderend als verontrustend. Mijn neurodivergentie, in mijn geval ADHD en Hoogbegaafdheid, zijn niet zomaar eigenschappen. Ze zijn een direct gevolg van mijn jeugd, gevormd door de emotionele verwaarlozing en chaos waarin ik opgroeide.  Ik kom uit een disfunctioneel gezin. Een gezin waarin niemand ooit vroeg hoe mijn dag was geweest. Waar niemand me voor het slapengaan een knuffel gaf of me geruststelde met woorden van liefde. Liefde was een ver te zoeken luxe. Het enige wat ik dagelijks zag, was overleven. We kwamen de dag door, maar dat was het dan ook. De vraag "Hoe voel je je?" werd nooit gesteld, en het leek wel alsof er nooit ruimte was voor zoiets als emotionele steun. Als kind voelde ik me vaak ongezien en onbelangrijk. Mijn ADHD is geen genetische toevalstreffer, maar een trauma-respons op de constante emotionele verwaarlozing die ik ervoer. Omdat ik nooit kon ...