Blauw licht, scheurt door stilte. Wij — zwevend op de rand van wat was en wat niet meer kan. Ik hield je vast in stemloze dagen, toen mijn zwijgen harder klonk dan elk woord van jou. De diepte kende mij. Ze trok. Ik sprong. Niet om te ontsnappen — maar om jou te volgen in dat wat groter was dan angst. Laat me niet los. We verdrinken in wat we liefhebben. Hartslagen tegen de wind in, adem tegen beter weten in. We dragen meer dan we kunnen tillen, hopend dat iets van ons past in de barst van de wereld. Maar de wind — de wind weet beter. Hij blaast ons terug naar waar we niet willen zijn, en noemt dat: thuis. Dus als jij zinkt, laat me niet los. Laten we verdwalen in het duister dat we kennen, in de liefde die ons overspoelde. Zeg wat je wilt — het verandert niets. Want ergens tussen vallen en vergeven hebben wij onszelf gevonden in wat nooit hetzelfde zal zijn. ©at